ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.
توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را.
شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند.
از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.
ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد.
به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام.
تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.
آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را.
و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

كوهنوردی هميشه مايل بود به بلندترين قله صعود كند .

او پس از سال‌هاي سال تمرين و آمادگي ، هنگامي كه قصد داشت سفر خود را آغاز كند، با بياد آوردن شکوه و افتخار تنها به قله رسيدن، تصميم گرفت صعود را به تنهايي انجام دهد. او سفرش را زماني آغاز كرد كه هوا رفته رفته رو به تاريكي مي‌رفت ولي قهرمان ما به جاي آنكه چادر بزند و شب را زير چادر به روز برساند ، به صعودش ادامه داد تا اين كه هوا كاملا تاريك شد ...
به جز تاريكي هيچ چيز ديده نمي‌شد . سياهي شب همه جا را پوشانده بود و مرد نمي‌توانست چيزي ببيند... حتي ماه و ستاره‌ها پشت انبوهي از ابر پنهان شده بودند ...
همان‌طور كه بالا مي‌رفت ، در حالي كه چيزي به فتح قله نمانده بود ، پايش ليز خورد و با سرعت هر چه تمام‌تر سقوط كرد ........
سقوط همچنان ادامه داشت و او در آن لحظات سرشار از هراس ، تمامي خاطرات خوب و بد زندگي‌اش را به ياد مي‌آورد . داشت فكر مي‌كرد چقدر به مرگ نزديك شده است كه ناگهان احساس كرد طناب به دور كمرش گره خورده است ... بله او وسط زمين و هوا معلق مانده بود ...حلقه شدن طناب به دور بدنش مانع از سقوط كاملش شده بود . در آن لحظات سنگين سكوت ، چاره‌اي نداشت جز اينكه فرياد بزند :
خدايا كمكم كن ...
ناگهان صدايي از دل آسمان پاسخ داد: "از من چه مي‌خواهي ؟"
- نجاتم بده .
- واقعا فكر مي‌كني مي‌توانم نجاتت دهم؟
- البته... تو تنها كسي هستي كه مي‌تواني مرا نجات دهي .
- پس آن طنابی را که به دور کمرت حلقه شده ببُر .
براي يك لحظه سكوت عميقي برقرار شد... مرد با خود فکر کرد:
"چه؟... طناب را ببرم؟... اما دراينصورت حتما سقوط خواهم کرد و خواهم مرد! "
بنابراين تصميم گرفت با تمام توان مانع از پاره شدن طناب حلقه شده به دور كمرش شود ...

روز بعد ، گروه نجات گزارش داد كه جسد منجمد شده يك كوهنورد در حالي پيدا شد كه طنابي به دور كمرش حلقه شده بود و او تنها دو متر با سطح زمين فاصله داشت ! !

و ما ...؟ ما تا چه حد به طناب خود مي‌چسبيم؟
آيا تا به حال پيش آمده كه با اعتماد به آن دوست يگانه، دوستان و نجات دهندگان خيالی را رها كنيم؟؟

روز اولي كه اومدم اين وبلاگ رو راه انداختم با خودم قصد كرده بودم حداقل هفته اي يه بار رو مطلب بذارم ولي حالا ميبينم كه نه حسش هست و حالش و گاهي اوقات هم نه فرصتش و البته گلچين كردن مطلب هم خيلي مهمه چون روزهاي اول فكر ميكردم هر مطلبي رو ميتونم بذارم ولي الان ميبينم نميتونم ،، چون حداقل ميدونم خواننده هام فهم و شعورشون خيلي بالاست و درست نيست هر مطلب بي مزه اي رو بذارم و دير به دير آپ ميكنم به هر حال ايندفعه هم اين حاج خواهر زنبور عسل(به خدا همينو ازش ميدونم تقصير من نيست) اينقدر سيخم كرد كه مطلب گذاشتم و البته اميدوارم سوغاتي يادش نره و البته ميخواستم طبق روال يه چند تا جك و سند تو ال هم بذارم كه با خودم عهد كردم تا اخر محرم از اين مطالب نذارم باشه تا ببينيم خدا چي ميخواد اينم چند تا داستان براي ايندفعه و اميدوارم استفاده ببريد

و در آخر هم يه سوال از خواننده هاي هميشگي وبلاگم دارم و اونم اينكه ميخوام مطالب وبلاگم رو به صورت فايلهاي پي دب اف (Pdf) در بيارم تا شماها راحت تر به مطالب آرشيو دسترسي داسته باشيد(چقدر خودم رو تحويل ميگيرم) فقط اين رو به من بگيد كه مطالب رو به صورت آرشيو ماهانه گلچين كنم يا اينكه به صورت سرفصلي يعني داستانها جدا و جك ها جدا و مطالب آموزشي جدا

اگه ميشه تو قسمت نظرات بگيد چيكار كنم ممنون و با اجازه

از خدا پرسيدم

روزي از روزها براي تماشاي طلوع خورشيد زودتر از معمول از خواب بيدار شدم . وه ! زيبايي آفرينش خداوند خارج از دايره توصيف بود .همانطور که نگاه مي کردم خدا را به خاطر آفرينش آن همه زيبايي مي ستودم . ناگهان در آن حال ، حضور پروردگار را در قلبم احساس کردم .

از من پرسيد : " دلباخته ام هستي ؟ "

پاسخ دادم : " بلي ، تو صاحب اختيار من هستي . "

سپس پرسيد : " اگر نقص عضو داشتي ، باز هم دلباخته ام مي شدي ؟ "

از اين سوال مبهوت شدم . نگاهي به دست ها ، پاها و ساير اندامهاي بدنم انداختم و حسرت خوردم که اگر اين اعضا را نداشتم چه کارها که قادر به انجامشان نبودم ؛ پاسخ دادم : " خدايا در آن حال ، وضعيت دشواري داشتم اما همچنان دلباخته ات مي شدم . "

دوباره خدا سوال کرد : " اگر نابينا بودي باز هم پديده هاي مخلوق مرا ستايش مي کردي ؟ "

چگونه مي توانستم چيزي را بدون ديدن تحسين کنم ؟! به ياد هزاران نابينايي افتادم که در سرتاسر جهان خدا را دوست دارند و مخلوقاتش را تحسين مي کنند .

سپس به خدا گفتم : " تصورش برايم دشوار است ، اما همچنان دلباخته ات مي شدم . "

خدا پرسيد : " اگر ناشنوا بودي باز هم به کلام من گوش مي سپردي ؟ "

چگونه مي توانستم کر باشم و سخن ها را بشنوم ؟! در يافتم شنيدن کلام حق الزاماً با گوش جسم نيست بلکه با گوش جان است . پاسخ گفتم : " بسيار دشوار بود ولي همچنان به کلام تو گوش مي سپردم . "

سپس خدا سوال کرد : " اگر لال بودي باز ذکر مرا بر زبان جاري مي ساختي ؟ "

چگونه مي توانستم بدون امکان صحبت کردن نام خدا را ذکر گويم ؟! در آن حال بر من روشن شد که ذکر خدا با حضور قلب و جان صورت مي گيرد و گفتار ما در آن نقشي ندارد و عبادت خداوند هميشه با صوت و صدا صورت نمي گيرد . هنگامي که ستمي بر ما روا مي گردد ، خدا را با الفاظ فکر و انديشه مان مي خوانيم .

پاسخ گفتم : " اگر چه نبودن صوت و صدا دشوار بود ، اما خدايا همچنان ذکر تو را مي گفتم . "

خدا از من پرسيد : " آيا حقيقتاً مرا دوست داري ؟ "

با شجاعت و در کمال اراده و اعتقاد گفتم : " بلي تو را دوست دارم که حقيقت مطلق و يگانه واحدي . " با خود انديشيدم به خدا پاسخي به حق دادم اما ...

خدا پرسيد : " پس چرا گناه مي کني ؟ "

پاسخ گفتم : " چون انسانم و بري از خطا نيستم . "

خدا پاسخ داد پس چرا در هنگام راحتي و آسايش از من دور و دورتر مي شوي ، اما در هنگام مشکلات به سراغ من مي آيي ؟ "

هيچ پاسخي نداشتم که بگويم .

خدا ادامه داد : " پس چرا فقط در خلوتگاه مرا مي ستايي ؟ چرا تنها در در لحظات نيايش مرا مي جويي ؟ چرا خودخواهانه از من حمايت مي طلبي ؟ چرا چون طلبکاران از من خواسته هايت را مي خواهي ؟ "

تنها پاسخمم باران اشک بود که پهناي صورتم را پوشانده بود .

سپس گفت : " چرا شرمساري ؟ چرا حس تعلق را در خود نمي گستراني ؟ چرا در اوج گرفتاري نزد ديگران عاجزانه گريه مي کني ، در حالي که شانه هاي من آماده ي پذيرش تو هستند ؟ "

سعي کردم پاسخي بگويم اما جوابي نداشتم .

" زندگي بهترين موهبت من به بندگان است . اين موهبت را تباه نکنيد . به شما تفکر اعطا کردم که مرا بجوييد ، بشناسيد و بپرستيد ؛ اما شما بندگان همچنان از آن روي گردانيد . نيازها و حاجت هاي شما را شنيدم و به يکايک آنها پاسخ گفتم . آيا براستي مرا دوست داريد ؟ "

توان پاسخ گفتن نداشتم . چگونه مي توانستم پاسخ گويم ؟! بي اندازه شرمسار شده بودم . ديگر عذري نداشتم . گفتم : " بار الها ! مرا ببخش ، از تو طلب عفو دارم که من بنده قدر نشناس و ناسپاس توام . "

خداوند فرمود : " اي بنده ! من رحمانم و خطاي خطاکاران را مي بخشم . "

از خدا پرسيدم : " جقدر مرا دوست مي داري ؟ "

خدا فرمود : " به آن ميزان که خارج از ادراک توست . "

و آنجا بود که خدا را با تمام وجود ستايش کردم ...

تلفن

در خواب نازي ساعت 3 صبح . صداي آهنگ مبايل

من: الو . سلام بفرماييد.

... : سلام بي‌وفا ديگه دوسم نداري.

من: باكي كار داشتين؟!!!!!!

... : با تو

من: شما؟!!

... : شوما نه سپيده

من: آقا نصفه شبي زده به سرت؟

... : نه دلم برات تنگ شده.

من : من كي هستم؟!!

... : پري رويا‌هاي من

من: نمي دونم چي بگم .

گوشي و خاموش مي‌كني .

 فردا ظهر صداي مبايل

من: سلام بفرماييد

... : سلام پري من

من : اگه يه بار ديگه زنگ بزني من مي‌دونم و تو

گوشيو ميگزاري

از طرف ... مسيج مياد :

براي دوست داشتن يك دقيقه براي عاشق شدن يك ساعت براي فراموش كردن يك عمر لازمه  .

جواب نمي‌دي و دوباره مسيج:

فكر مي‌كردم شيشه احساس نداره ولي تنها چيزي بود كه وقتي بخار داشت روش نوشتم دوست دارم منو فهميد وگريست.

اييييييييي خدااااااااا اين چرتو پرتا چيه حالا كه مزاحم نازل كردي يه  خوبش رو نازل مي‌كردي

 كسي كه هزار سال زيسته بود .

دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است . تقويمش پر شده بود و دو روز خط نخورده باقي مانده بود.پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيش تر از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت . خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت . خدا سكوت كرد .جيغ زد و جارو جمجال راه انداخت . خدا سكوت كرد . به پرو پاي فرشته . انسان پيچيد . خدا سكوت كرد . كفر گفت و سجاده دور انداخت. خدا سكوت كرد . دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد . خدا سكوتش را شكست و گفت : عزيزم ، اما يك روز ديگر هم رفت .

 تمام روز را به بد و بيراه و جارو جنجال از دست دادي . تنها يك روز ديگر باقي است . بيا و لا اقل اين يك روز را زندگي كن . لا به لاي هق هقش ، گفت : اما با يك  روز ... با يك روز چكار مي توان كرد ؟.. . خدا گفت : آن كس كه لذت يك روز زيستن  را تجربه كند ،گويي كه هزار سال زيسته است .آنكه امروزش را در نمي يابد هزار سال هم به كارش نمي آيد .

آن گاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : حالا برو و زندگي كن . او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد ،‌ اما مي ترسيد حركت كند ، مي ترسيد راه برود ، مي ترسيد زندگي از لاي  انگشتانش بريزد . قدري ايستاد ... بعد با خودش گفت : وقتي فردايي ندارم ،نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد ؟

  بگذار اين يك مشت زندگي را هم مصرف كنم . ان وقت شروع به دويدن گرد ، زندگي را به سرو رويش پاشيد  زندگي را نوشيد ‌، زندگي را بوييد ، چنان  به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ، پا روي خورشيد بگذارد .

 او در آن روز آسمان خراشي بنا نكرد ، زميني را مالك نشد ، مقامي را به دست نياورد ، اما .... در همان يك روز دست  بر پوست درخت كشيد ، روي چمن خوابيد ، كفشدوزكي را تماشا كرد ، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد ، به آن هاي  كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آن ها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد .او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد و لذت برد و سرشار شدو بخشيد ، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.

او همان يك روز زندگي كرد ، اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند : امروز او درگذشت ، كسي كه هزار سال زيسته بود.

عشق يعني.......

عشق يعني كپك زدن تويه يك باتلاق .

عشق يعني هوس دوست داشتن .

عشق يعني بادكنك فروش 50 ساله كه توي پارك گلوي خودش رو براي 50 تومن پاره ميكنه .

عشق يعني مادر .

عشق يعني پدر .

عشق يعني اوج يك بدبختي ، اوج حقارت ، اوج تن دادن به ذلت .

عشق يعني گريپاژ كردن قلب .

عشق يعني پز دادن به دوستان .

عشق يعني سر پيري و معركه گيري؟! .

عشق يعني برخورد غير قانوني دو احساس با هم .

عشق يعني تشويش تنبيه پدر و مادر .

عشق يعني يه دل سير گريه كردن .

عشق يعني رگلاژ شدن دل و پنچر شدن عقل .

عشق ببخشيد يه لحظه ..... صبر اومد بعداً مي گم !!! .

آموخته هايم 

آموخته ام که نگوييم اي کاش آن کار را طور ديگري انجام داده بودم ? بلکه بگوييم بار ديگر آن را طور ديگري انجام خواهم داد.

 آمو خته ام که بايد بر زمان مسلط باشم نه به زير فرمان آن.

 آموخته ام که هر سفر دور و درازي با برداشتن تنها يک گام آغاز مي شود.

 آموخته ام که مردان بزرگ به خود سخت مي گيرند و مردان کوچک به ديگران.

 آموخته ام که بيش از آن که مرا بفهمند ديگران را درک کنم.

 آموخته ام پيش از آنکه دوستم بدارند دوست بدارم.

 آموخته ام هميشه فردي خوش بين باقي بمانم چون زندگي را دوست مي دارم.

 آموخته ام اگر چه از هر چيزي بهترينش را ندارم ولي از هر چيز که دارم بهترين استفاده را کنم.

 آموخته ام که لبخند ارزان ترين راهي است که مي توان با آن زندگي را وسعت بخشيد.

 آموخته ام که آن چه امروز در دست دارم ممکن است آرزوي فرداهايم باشد.

 آموخته ام که هيچ روزي از امروز بهتر و با ارزش تر نيست.

مرد عاشق

مرد و زن جواني سوار بر موتور در دل شب مي راندند.آنها عاشقانه يکديگر را دوست داشتند.

زن جوان:"يواش تر برو من مي ترسم."

مرد جوان:"نه اينجوري خيلي بهتره."

زن جوان:"خواهش مي کنم من خيلي مي ترسم."

مرد جوان:"خوب اما اول بايد بگي دوستم داري."

زن جوان:"دوستت دارم.حالا ميشه يواش تر بروني."

مرد جوان:"مرا محکم بگير."

زن جوان:"خوب حالا ميشه يواش تر بروني"

مرد جوان:"باشه به شرط اينکه کلاه کاسکت منو برداري و روي سر خودت بگذاري

آخه نمي تونم راحت برونم اذيتم مي کنه"

روز بعد واقعه اي در روزنامه ثبت شده بود .برخورد موتورسيکلت با ساختمان حادثه آفريد.در اين سانحه که به دليل بريدن ترمز موتورسيکلت رخ داد يکي از دو سرنشين زنده ماند و ديگري درگذشت.

مرد جوان از خالي شدن ترمز اگاهي يافته بود .پس بدون اينکه زن جوان را مطلع کند با ترفندي کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت وخواست تا آخرين بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند.

عشق ثروت موفقيت

خانمي 3 پير مرد جلوي درب خانه اش ديد.

 شما را نمي شناسم ولي اگر گرسنه هستيد بفرماييد داخل.

 اگر همسرتان خانه نيستند، مي ايستيم تا ايشان بيايند.

همسرش بعد از شنيدن ماجرا گفت: برو داخل دعوتشان کن. بعد از دعوت يکي از آنها گفت: ما هر 3 با هم وارد نمي شويم. خانم پرسيد چرا؟

يکي از آنها در پاسخ گفت: من ثروتم، آن يکي موفقيت و ديگري عشق است. حال با همسرتان تصميم بگيريد کداممان وارد خانه شود.

بعد از شنيدن، شوهرش گفت: ثروت را به داخل دعوت کن. شايد خانمان کمي بارونق شود. همسرش در پاسخ گفت: چرا موفقيت نه؟

عروسشان که به صحبت اين دو گوش مي داد گفت چرا عشق نه؟ خانمان مملو از عشق و محبت خواهد شد.

شوهرش گفت: برو و از عشق دعوت کن بداخل بيايد. خانم به خارج خانه رفت و از عشق دعوت کرد امشب مهمان آنها باشد.

2نفر ديگر نيز به دنبال عشق براه افتادند. خانم با تعجب گفت: من فقط عشق را دعوت کردم! يکي از آنها در پاسخ گفت: اگر ثروت و يا موفقيت را دعوت مي کرديد، ? نفر ديگرمان اينجا مي ماند. ولي هرجا عشق برود، ما هم او را دنبال مي کنيم.

هر جا عشق باشدموفقيت و ثروت هم هست

از خدا پرسيدم

روزي از روزها براي تماشاي طلوع خورشيد زودتر از معمول از خواب بيدار شدم . وه ! زيبايي آفرينش خداوند خارج از دايره توصيف بود .همانطور که نگاه مي کردم خدا را به خاطر آفرينش آن همه زيبايي مي ستودم . ناگهان در آن حال ، حضور پروردگار را در قلبم احساس کردم .

از من پرسيد : " دلباخته ام هستي ؟ "

پاسخ دادم : " بلي ، تو صاحب اختيار من هستي . "

سپس پرسيد : " اگر نقص عضو داشتي ، باز هم دلباخته ام مي شدي ؟ "

از اين سوال مبهوت شدم . نگاهي به دست ها ، پاها و ساير اندامهاي بدنم انداختم و حسرت خوردم که اگر اين اعضا را نداشتم چه کارها که قادر به انجامشان نبودم ؛ پاسخ دادم : " خدايا در آن حال ، وضعيت دشواري داشتم اما همچنان دلباخته ات مي شدم . "

دوباره خدا سوال کرد : " اگر نابينا بودي باز هم پديده هاي مخلوق مرا ستايش مي کردي ؟ "

چگونه مي توانستم چيزي را بدون ديدن تحسين کنم ؟! به ياد هزاران نابينايي افتادم که در سرتاسر جهان خدا را دوست دارند و مخلوقاتش را تحسين مي کنند .

سپس به خدا گفتم : " تصورش برايم دشوار است ، اما همچنان دلباخته ات مي شدم . "

خدا پرسيد : " اگر ناشنوا بودي باز هم به کلام من گوش مي سپردي ؟ "

چگونه مي توانستم کر باشم و سخن ها را بشنوم ؟! در يافتم شنيدن کلام حق الزاماً با گوش جسم نيست بلکه با گوش جان است . پاسخ گفتم : " بسيار دشوار بود ولي همچنان به کلام تو گوش مي سپردم . "

سپس خدا سوال کرد : " اگر لال بودي باز ذکر مرا بر زبان جاري مي ساختي ؟ "

چگونه مي توانستم بدون امکان صحبت کردن نام خدا را ذکر گويم ؟! در آن حال بر من روشن شد که ذکر خدا با حضور قلب و جان صورت مي گيرد و گفتار ما در آن نقشي ندارد و عبادت خداوند هميشه با صوت و صدا صورت نمي گيرد . هنگامي که ستمي بر ما روا مي گردد ، خدا را با الفاظ فکر و انديشه مان مي خوانيم .

پاسخ گفتم : " اگر چه نبودن صوت و صدا دشوار بود ، اما خدايا همچنان ذکر تو را مي گفتم . "

خدا از من پرسيد : " آيا حقيقتاً مرا دوست داري ؟ "

با شجاعت و در کمال اراده و اعتقاد گفتم : " بلي تو را دوست دارم که حقيقت مطلق و يگانه واحدي . " با خود انديشيدم به خدا پاسخي به حق دادم اما ...

خدا پرسيد : " پس چرا گناه مي کني ؟ "

پاسخ گفتم : " چون انسانم و بري از خطا نيستم . "

خدا پاسخ داد پس چرا در هنگام راحتي و آسايش از من دور و دورتر مي شوي ، اما در هنگام مشکلات به سراغ من مي آيي ؟ "

هيچ پاسخي نداشتم که بگويم .

خدا ادامه داد : " پس چرا فقط در خلوتگاه مرا مي ستايي ؟ چرا تنها در در لحظات نيايش مرا مي جويي ؟ چرا خودخواهانه از من حمايت مي طلبي ؟ چرا چون طلبکاران از من خواسته هايت را مي خواهي ؟ "

تنها پاسخمم باران اشک بود که پهناي صورتم را پوشانده بود .

سپس گفت : " چرا شرمساري ؟ چرا حس تعلق را در خود نمي گستراني ؟ چرا در اوج گرفتاري نزد ديگران عاجزانه گريه مي کني ، در حالي که شانه هاي من آماده ي پذيرش تو هستند ؟ "

سعي کردم پاسخي بگويم اما جوابي نداشتم .

" زندگي بهترين موهبت من به بندگان است . اين موهبت را تباه نکنيد . به شما تفکر اعطا کردم که مرا بجوييد ، بشناسيد و بپرستيد ؛ اما شما بندگان همچنان از آن روي گردانيد . نيازها و حاجت هاي شما را شنيدم و به يکايک آنها پاسخ گفتم . آيا براستي مرا دوست داريد ؟ "

توان پاسخ گفتن نداشتم . چگونه مي توانستم پاسخ گويم ؟! بي اندازه شرمسار شده بودم . ديگر عذري نداشتم . گفتم : " بار الها ! مرا ببخش ، از تو طلب عفو دارم که من بنده قدر نشناس و ناسپاس توام . "

خداوند فرمود : " اي بنده ! من رحمانم و خطاي خطاکاران را مي بخشم . "

از خدا پرسيدم : " جقدر مرا دوست مي داري ؟ "

خدا فرمود : " به آن ميزان که خارج از ادراک توست . "

و آنجا بود که خدا را با تمام وجود ستايش کردم ...

تلفن

در خواب نازي ساعت 3 صبح . صداي آهنگ مبايل

من: الو . سلام بفرماييد.

... : سلام بي‌وفا ديگه دوسم نداري.

من: باكي كار داشتين؟!!!!!!

... : با تو

من: شما؟!!

... : شوما نه سپيده

من: آقا نصفه شبي زده به سرت؟

... : نه دلم برات تنگ شده.

من : من كي هستم؟!!

... : پري رويا‌هاي من

من: نمي دونم چي بگم .

گوشي و خاموش مي‌كني .

 فردا ظهر صداي مبايل

من: سلام بفرماييد

... : سلام پري من

من : اگه يه بار ديگه زنگ بزني من مي‌دونم و تو

گوشيو ميگزاري

از طرف ... مسيج مياد :

براي دوست داشتن يك دقيقه براي عاشق شدن يك ساعت براي فراموش كردن يك عمر لازمه  .

جواب نمي‌دي و دوباره مسيج:

فكر مي‌كردم شيشه احساس نداره ولي تنها چيزي بود كه وقتي بخار داشت روش نوشتم دوست دارم منو فهميد وگريست.

اييييييييي خدااااااااا اين چرتو پرتا چيه حالا كه مزاحم نازل كردي يه  خوبش رو نازل مي‌كردي

 كسي كه هزار سال زيسته بود .

دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است . تقويمش پر شده بود و دو روز خط نخورده باقي مانده بود.پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيش تر از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت . خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت . خدا سكوت كرد .جيغ زد و جارو جمجال راه انداخت . خدا سكوت كرد . به پرو پاي فرشته . انسان پيچيد . خدا سكوت كرد . كفر گفت و سجاده دور انداخت. خدا سكوت كرد . دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد . خدا سكوتش را شكست و گفت : عزيزم ، اما يك روز ديگر هم رفت .

 تمام روز را به بد و بيراه و جارو جنجال از دست دادي . تنها يك روز ديگر باقي است . بيا و لا اقل اين يك روز را زندگي كن . لا به لاي هق هقش ، گفت : اما با يك  روز ... با يك روز چكار مي توان كرد ؟.. . خدا گفت : آن كس كه لذت يك روز زيستن  را تجربه كند ،گويي كه هزار سال زيسته است .آنكه امروزش را در نمي يابد هزار سال هم به كارش نمي آيد .

آن گاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : حالا برو و زندگي كن . او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد ،‌ اما مي ترسيد حركت كند ، مي ترسيد راه برود ، مي ترسيد زندگي از لاي  انگشتانش بريزد . قدري ايستاد ... بعد با خودش گفت : وقتي فردايي ندارم ،نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد ؟

  بگذار اين يك مشت زندگي را هم مصرف كنم . ان وقت شروع به دويدن گرد ، زندگي را به سرو رويش پاشيد  زندگي را نوشيد ‌، زندگي را بوييد ، چنان  به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ، پا روي خورشيد بگذارد .

 او در آن روز آسمان خراشي بنا نكرد ، زميني را مالك نشد ، مقامي را به دست نياورد ، اما .... در همان يك روز دست  بر پوست درخت كشيد ، روي چمن خوابيد ، كفشدوزكي را تماشا كرد ، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد ، به آن هاي  كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آن ها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد .او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد و لذت برد و سرشار شدو بخشيد ، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.

او همان يك روز زندگي كرد ، اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند : امروز او درگذشت ، كسي كه هزار سال زيسته بود.

معامله با خدا

رو به مادربزرگم كردم و گفتم : مادر بزرگ تو كه در جريان معامله من با خدا هستي ، پس لااقل به سوالاتي كه در ذهن دارم جواب بده ؟

مادربزرگ گلدوزي اش را كنار گذاشت و گوش داد و من شروع كردم :

- من از خواسته بودم به من زور و بنيه بده

مادر بزرگ : ولي اون سر راهت مشكلات قرار داد تا نيرومند بشي !

گفتم : من از خدا عقل و تدبير خواستم .

مادربزرگ : و خدا مسائل لاينحلي پيش پات قرار داد !

گفتم : من از خدا پول خواستم .

مادربزرگ : و خدا بهت قدرت فكر داد !

گفتم : من خواستم كه خدا بهم شهامت عطا كنه .

مادربزرگ : و خدا خطر برات به وجود آورد !

گفتم : من از خدا خواستم به من عشق بده .

مادربزرگ : و خدا افراد بدبخت و بيچاره اي سر راهت قرار داد ....

گفتم : من از خدا طلب بركت كردم .

مادربزرگ : و خدا بهت فرصت داد !

كمي از حرفهاي مادر بزرگم عصبي شدم و گفتم : ولي مادربزرگ من هيچ كدام از چيزهايي كه از خدا خواستم دريافت نكردم !

مادر بزرگ خنديد و گفت : ولي اگر فكرش رو بكني به همه چيزهايي كه نياز داشتي رسيدي درسته ؟

فكر كردم ديدم حق با مادر بزرگ است و دست او را بوسيدم .

اشك و شادي

مرد ثروتمندي با هشت پسر و دخترش و نوه هايش در يك باغ بزرگ زندگي ميكرد و با اينكه همه چيز داشت نگران فرزندانش بود كه به خاطر ثروت او ، هيچ كدام كار نمي كردند و زحمت نمي كشيدند . يك روز مرد ثروتمند فكري به سرش زد و ....

فردا صبح هركدام از پسرها و دخترها و عروشها و دامادها و نوه ها كه مي خواستند از وسط جادة باغ بگذرند ، چشمشان به تخته سنگ بزرگي افتاد كه راه عبور ومرور آنها را سخت كرده بود . اما آنها كه نمي دانستند مرد ثروتمند از پنجره اتاقش دارد انها را نگاه مي كند ، بدون اينكه به خودشان زحمت بدهند كه لااقل سنگ را از سر راه بقيه اعضاي خانواده بردارند ، از كنار تخته سنگ  گذشتند و رفتند .خورشيد كم كم داشت غروب ميكرد و مرد ثروتمند از ديدن آن صحنه ها سخت متأثر شده بود كه ناگهان متوجه شد پيرمرد خدمتكار در حالي كه لوازم زيادي در دست داشت همين كه به تخته سنگ رسيد ، لوازمش را پايين گذاشت تا و به هر سختي بود تخته سنگ را برداشت و آن را از سر راه دور كرد و ... كه در همان لحظه چشمش به يك كيسه پر از صد دلاري افتاد . پيرمرد خدمتكار داخل كيسه را نگاه كرد تا شايد نشانه اي داشته باشد و بتواند صاحب كيسه را پيدا كند كه يادداشتي را وسط بسته هاي صد دلاري ديد كه نوشته شده بود : هر سد و مانعي كه سرراهتان باشد ، مي تواند مسير زندگيتان را تغيير دهد ، به شرط آنكه سعي كنيد آن مانع را از سر راه برداريد !

پيرمرد خدمتكار خوشحال بود ، اما پيرمرد ثروتمند به حال فرزندانش اشك مي ريخت .

پيرمرد خوشبخت

فرمانده و مالك يك بخشي  در شهر و قلمرو  قدرتش همه چيز داشت ، ثروت زياد ، كارخانه هاي فراوان ، همسري با وفا و فرزنداني قدرشناس و مهربان و ...

اما با همه اين نعمت هاي بيكران ، مدام احساس ميكرد كه خوشبخت نيست اما چرا؟ اين را نميدانست !

در حالي كه ميديد برخي از مردم شهر واقعا خوشبخت هستند ! تا اينكه پيش خود فكر كرد : شايد اگر منهم همرنگ آنها بشوم ، خوشبخت بشوم . لذا مامورانش را صدا كرو و گفت : برويد داخل شهر بگرديد و هركسي را كه ديديد احساس خوشبختي ميكند ، او را به نزد من بياوريد و پيراهن تنش را هزار

دلار از او بخريد و آن را بر تن من كنيد تا شايد منهم مانند او احساس خوشبختي كنم !

ماموران راهي شهر شدند و از صبح در هر گوشه كناري هر كسي را ديدند ، از او پرسيدند آيا تو واقعا احساس خوشبختي ميكني ؟؟

بعضي ها آنها را مسخره مي كردند و برخي ميخنديدند و چند نفري هم كه فكر مي كردند ماموران مسخره شان مي كنند با چوب و سنگ دنبال آنها مي كردند !

هوا داشت تاريك مي شد و ماموران كه در سراسر شهر يك خوشبخت نيافته بودند نگران خشم فرمانده خود بودند و ....

كه در راه برگشت پيرمرد سرخ پوستي را ديدند كه مشغول تماشاي غروب خورشيد بود و لبخندي بر لب داشت از او پرسيدند : آيا تو احساس خوشبختي ميكني

؟؟

پيرمرد سرخ پوشت با قاطعيت گفت : بله كاملا !

ماموران بلافاصله او را با خود به نزد فرماندار بردند و سرخپوست را در راهرو نگه داشته و به سلطان گفتند : يك نفر را كه مي گويد خوشبختم پيدا كرديم !

فرمانده با خوشحالي گفت : هر قدر پول مي خواهد به او بدهيد و پيراهنش را بگيريد و براي من بياوريد !

ولي ماموران سرشان را پايين انداختند !!!

فرمانده دوباره تكرار كرد و ماموران باز هم سرشان را پايين انداختند .

لذا فرمانده با عصبانيت گفت يا جواب بدهيد يا سرتان را مي برم .... چرا پيراهنش را براي من نمي آوريد ؟؟

رئيس ماموران در حالي كه سرش پايين بود گفت : قربان نمي توانيم اين كار را بكنيم ، زيرا پيرمرد سرخپوست حتي پيرهني براي پوشيدن هم ندارد !!! پيراهن  تنش را هزار دلار از او بخريد و آن را بر تن من كنيد تا شايد منهم مانند او احساس خوشبختي كنم !

ماموران راهي شهر شدند و از صبح در هر گوشه كناري هر كسي را ديدند ، از او پرسيدند آيا تو واقعا احساس خوشبختي ميكني ؟؟

بعضي ها آنها را مسخره مي كردند و برخي ميخنديدند و چند نفري هم كه فكر مي كردند ماموران مسخره شان مي كنند با چوب و سنگ دنبال آنها مي كردند !

هوا داشت تاريك مي شد و ماموران كه در سراسر شهر يك خوشبخت نيافته بودند نگران خشم فرمانده خود بودند و ....

كه در راه برگشت پيرمرد سرخ پوستي را ديدند كه مشغول تماشاي غروب خورشيد بود و لبخندي بر لب داشت از او پرسيدند : آيا تو احساس خوشبختي ميكني ؟؟

پيرمرد سرخ پوشت با قاطعيت گفت : بله كاملا !

ماموران بلافاصله او را با خود به نزد فرماندار بردند و سرخپوست را در راهرو نگه داشته و به سلطان گفتند : يك نفر را كه مي گويد خوشبختم پيدا كرديم !

فرمانده با خوشحالي گفت : هر قدر پول مي خواهد به او بدهيد و پيراهنش را بگيريد و براي من بياوريد !

ولي ماموران سرشان را پايين انداختند !!!

فرمانده دوباره تكرار كرد و ماموران باز هم سرشان را پايين انداختند .

لذا فرمانده با عصبانيت گفت يا جواب بدهيد يا سرتان را مي برم .... چرا پيراهنش را براي من نمي آوريد ؟؟

رئيس ماموران در حالي كه سرش پايين بود گفت : قربان نمي توانيم اين كار را بكنيم ، زيرا پيرمرد سرخپوست حتي پيرهني براي پوشيدن هم ندارد !!!

نظر دادي كه دادي وگرنه اگه نظر ندي ي ي ي ي ي

خب به درك كه نظر ندادي ميگي چيكار كنم؟؟؟؟

جعبه اي براي عشق

مردي دختر سه ساله اي داشت . روزي مرد به خانه آمد و ديد که دخترش گران ترين کاغذ زرورق کتابخانه او را براي آرايش يک جعبه کودکانه هدر داده است . مرد دخترش را بخاطر اينکه کاغذ زرورق گرانبهايش را براي آراستن يک جعبه بي ارزش هدر داده تنبيه کرد و دختر کوچک آن شب با گريه به بستر رفت و خوابيد . روز بعد مرد وقتي از خواب بيدار شد ديد دخترش بالاي سرش نشسته است و آن جعبه زرورق شده را به سمت او دراز کرده است . مرد تازه متوجه شد که آن روز ، روز تولدش است و دخترش زرورق ها را براي هديه تولدش مصرف کرده است . او با شرمندگي دخترش را بوسيد و جعبه را از او گرفت و در جعبه را باز کرد . اما با کمال تعجب ديد که جعبه خالي است . مرد دوباره به دخترش پرخاش کرد که جعبه خالي هديه نيست و بايد چيزي درون آن قرار داده مي شد . اما دخترک با تعجب به پدر خيره شد و به او گفت که نزديک به هزار تا بوسه در داخل جعبه قرار داده است تا پدرهروقت دلتنگ شود با باز کردن جعبه يکي از بوسه ها را مصرف کند .

مي گويند پدر آن جعبه را هميشه همراه خود داشت و هر روز که دلش مي گرفت در آن جعبه را باز مي کرد و بطور عجيبي آرام مي شد . هديه کار خود را کرده بود . 

شاعر و فرشته

شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند.فرشته پري به شاعر داد و شاعر شعري به فرشته.شاعر پر فرشته را لاي دفترش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت.و فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت. خدا گفت: ديگر تمام شد.ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود. زيراشاعري که بوي آسمان را بشنود زمين برايش کوچک است و فرشته اي که مزه عشق را بچشد آسمان برايش تنگ.

فرشته  دست شاعر را گرفت تا راههاي آسمان را نشانش بدهد و شاعر بال فرشته را گرفت تا کوچه پس کوچه هاي زمين را به او معرفي کند. شب که هر دو به خانه برگشتند روي بالهاي فرشته قدري خاک بود وروي شانه هاي شاعر چند تا پر...

فرشته پيش شاعر آمد و گفت: مي خواهم عاشق شوم.شاعر گفت: نه تو فرشته اي و عشق کار تو نيست.فرشته اصرار کرد و اصرار کرد.شاعر گفت اما پيش از عاشقي بايد عصيان کرد و اگر چنين کني از بهشت اخراجت مي کنند. آيا آدم و سرنوشت تلخش را فراموش کرده اي؟ اما فرشته باز هم پا فشاري کرد آنقدر که شاعر به ناچار نشاني درخت ممنوعه را به او داد.فرشته رفت و از ميوه ي آن درخت خورد اما پرهايش ريخت و پشيمان شد. آن گاه پيش خدا رفت و گفت: خدايا مرا ببخش من به خودم ظلم کرده ام عصيان کردم و عاشق شدم. آيا حالا مرا از بهشت بيرون ميکني؟

ـ پس تو هم اين قصه را وارونه فهميدي! پس تو هم نمي داني تنها آن که عصيان مي کند و عاشق مي شود مي تواند به بهشت من وارد شود! و آن وقت خدا نهمين در بهشت راباز کرد. فرشته وارد شد و شاعر را ديد که آنجا نشسته است در سوگ هشت بهشت و رنج هبوط!فرشته حقيقت ماجرا را برايش گفت. اما او باور نکرد.

آدم ها هيچ کدام اين قصه را باور نمي کنند.تنها آن فرشته است که مي داندبهشت واقعي کجاست!

 عشق

نشسته بود رو زمين و داشت يه تيکه هايي رو از رو زمين جمع مي کرد . بهش گفتم : کمک مي خواي ؟

گفت : نه .

گفتم خسته ميشي بزار خوب کمکت کنم .

گفت : نه ، خودم جمع مي کنم .

گفتم : حالا تيکه هاي چي هست ؟ بدجوري شکسته مشخص نيست چيه ؟

نگاه معني داري کرد و گفت : قلبم . اين تيکه هاي قلب منه که شکسته . خودم بايد جمعش کنم .

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق ، آدما اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن ، وقتي مي خواي يه دل پاک و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته مي ندازنش زمين و مي شکوننش ،ميخوام تيکه هاش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده .

ميخوام بدم بهش بلکه اين قلب شکسته خوب شه آخه مي دوني خودش گفته قلبهاي شکسته رو خيلي دوست داره .

گفتٌ تيکه هاي شکسته رو جمع کرد و يواش يواش ازم دور شد . و من توي اين فکر که چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم.

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپري دست هر کسي ، انگاري فهميد تو دلم چي گفتم . برگشت و گفت : رفيق ، دلم رو به دست هر کسي نسپردم اون براي من هر کسي نبود من براي اون هر کسي بودم . گفتٌ اينبار رفت سمت دريا . سهمش از تنهايي هاش دريايي بود که راز دارش بود .

برگرفته از وبلاگ عشق بازي نيست

 چي باشيم چي نباشيم

قاطع باشيم اما لجباز نباشيم /// صبور باشيم اما مظلوم نباشيم /// حاكم باشيم اما ظالم نباشيم/// شجاع باشيم اما احمق نباشيم /// راضي باشيم اما قانع نباشيم /// بذله گو باشيم اما هرزه گو نباشيم /// جاري باشيم اما ويرانگر نباشيم /// صريح باشيم اما گستاخ نباشيم /// ساكت باشيم اما بي صدا نباشيم /// طناز باشيم اما لوده نباشيم /// منتظر باشيم اما علاف نباشيم /// راحت باشيم اما بي خيال نباشيم /// محتاط باشيم اما ترسو نباشيم /// سرشار باشيم اما لبريز نباشيم /// متواضع باشيم اما ذليل نباشيم /// حساس باشيم اما زودرنج نباشيم /// تيز بين باشيم اما عيب بين نباشيم /// سريع باشيم اما عجول نباشيم /// بزرگ باشيم اما متكبر نباشيم .

 عشق و ازدواج

شاگردي از استادش پرسيد:" عشق چست؟"

استاد در جواب گفت:"به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني!"

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت. استاد پرسيد: "چه آوردي؟"

و شاگرد با حسرت جواب داد: "هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم ."

استاد گفت: "عشق يعني همين!"

شاگرد پرسيد: "پس ازدواج چيست؟"

استاد به سخن آمد که:" به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمي تواني به عقب برگردي!"

شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: "به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم."

استاد باز گفت: "ازدواج هم يعني همين!!"

روزي مردي ثروتمند در اتومبيل جديد و گران قيمت خود با سرعت فراوان از خيابان کم رفت و آمدي مي گذشت . نا گهان از بين دو اتومبيل پارک شده در کنار خيابان يک پسر بچه پاره آجري به سمت او پرتاب کرد . پاره آجر به اتومبيل او برخورد کرد . مرد پايش را روي ترمز گذاشت و سريع پياده شد . و ديد که اتومبيلش سدمه زيادي ديده است . به طرف پسرک رفت و او را سرزنش کرد . پسرک گريان با تلاش فراوان بالاخره توانست توجه مرد را به سمت پياده رو ، جايي که برادي فلجش از روي صندلي چرخ دار به زمين افتاده بود جلب کند . سپرک گفت : " اينجا خيابان خلوتي است و به ندرت کسي از آن عبور مي کند برادر بزرگم از روي صندلي چرخ دارش افتاده بود و من زور کافي براي بلند کردنش ندارم . براي اينکه شما را متوقف کنم ناچار شدم از اين پاره آجر استفاده کنم ." مرد بسيار متأثر شد و از پسر عذر خواهي کرد . برادر پسرک را بلند کرد و روي صندلي نشاند و سوار اتومبيل گران قيمتش شدد و به آرامي به راهش ادامه داد .

در زندگي چنان با سرعت حرکت نکنيد که ديگران مجبور شوند براي جلب توجه شما پاره آجر به طرفتان پرتاب کنند .

خدا در روح ما زمزمه مي کند و با قلب ما حرف مي زند . اما بعضي وقت ها زماني که ما وقت نداريم گوش کنيم ، او مجبور مي شود که پاره آجري به سمت ما پرتاب کند . اين انتخاب خودمان است که گوش کنيم يا نه !

لوئيز رِدِن ، زني بود با لباسهاي كهنه و مندرس ، و نگاهي مغموم . وارد خواربار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد . به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نمي‌تواند كار كند و شش بچه‌شان بي غذا مانده‌اند.

جان لانگ هاوس ،صاحب مغازه ، با بي‌اعتنايي محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون كند .زن نيازمند در حالي كه اصرار مي‌كرد گفت : «آقا شما را به خدا به محض اينكه بتوانم پولتان را مي‌آورم .»

جان گفت نسيه نمي‌دهد .مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را مي‌شنيد به مغازه دار گفت : «ببين اين خانم چه مي‌خواهد خريد اين خانم با من .»

خواربار فروش گفت :لازم نيست خودم مي‌دهم ليست خريدت كو ؟لوئيز گفت : اينجاست .

- « ليست‌ات را بگذار روي ترازو به اندازه ي  وزنش هر چه خواستي ببر . » !!

لوئيز با خجالت يك لحظه مكث كرد، از كيفش تكه كاغذي درآورد و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفه ترازو گذاشت . همه با تعجب ديدند كفه ي ترازو پايين رفت .خواربارفروش باورش نمي‌شد .

مشتري از سر رضايت خنديد .مغازه‌دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفه ي  ديگر ترازو كرد كفه ي ترازو برابر نشد ، آن قدر چيز گذاشت تا كفه‌ها برابر شدند .در اين وقت ، خواربار فروش با تعجب و دل‌خوري تكه كاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته است .كاغذ ليست خريد نبود ، دعاي زن بود كه نوشته بود

« اي خداي عزيزم تو از نياز من با خبري ، خودت آن را برآورده كن »فقط اوست كه مي‌داند وزن دعاي پاك و خالص چقدر است .

دعا بهترين هديه رايگاني است كه مي‌توان به هر كي داد و پاداش بسيار برد .

« بر گرفته از كتاب لبخند خدا »